دل ‏تنگي

واگذاري وبلاگ دلتنگي

Tue, 22 Sep 2009 22:42:00 GMT

سلام دوستاي گلم

خوب هســـتيـد از اينکـه به دلتنـگي آمديد خوشحاليم اما يه

خبر خوش براي وبـلاگ نويسان داريم و يه خبر ناراحـت کننده براي

دوســـــــتان ،احـــترماًبه اطلاع مي‌رســـــاند كه از اين تاريخ به بعد

وبلاگ دلتنگي رسما تعطيل و به کليک کنيد سايت آسماني انتقال پيدا

مي‌كند، از اين لحظه به بعد مطالب وبلاگ دلتنگي را

درسايت آسماني ( چرا وايسادي کليک کن )

دنبال كنيد و در صورتي كه عزيزي مايل بود كه مسئولــــــيت

دلتنگي را به عهده بگيرداين وبلاگ به او تحويل داده مي شود.

زهراي سه ساله

Sat, 24 May 2008 17:25:00 GMT

گنجشک پر ، جبرييل پر ، بابا ... سه نقطه

من پر ، تو پر ، هرکس شبيه ما... سه نقطه

عمه ، نه ،عمه بالهايش پر ندارد

حالا بماند در خرابه تا... سه نقطه

اين محو يکديگر شدن در اين خرابه

يا اينکه مارا مي پراند يا... سه نقطه

اصلا چرا من خواستم پيشم بيابي

بابا شما که پا نداري تا ...سه نقطه

يادت ميآيد روزهاي در مدينه؟

دو گوشواره داشتم ،حالا ...سه نقطه

وقتي لبت را زير پاي چوب ديدم

مي خواستم کاري کنم اما ...سه نقطه

انگشت خود را جمع کرد و نا گهان گفت

انگشت پر ، انگشتر بابا ...سه نقطه

http://360.yahoo.com/profile-OKnbJ9UrRKTSZpGL_68JjlQfP_VUvQ--?cq=1

رمل ها و گل هاي فکه

Sat, 15 Sep 2007 22:18:00 GMT

رمل هاي سوزان و داغ فکه از فرياد غربت گلها ساکتند. از فکه که برگشتم ....خودم رو جاگذاشتم....

..... بگذار با تکرار همين دلنوشته هاي ساده سر کنم. بگذار سبد خنده هاي تو از آوار گريه هاي من بوي باران بگيرد. آخر براي تو چه فرق ميکند؟ گرمي نوشته هايم از داغي رمل هاي فکه و عطر گل ها آخر کسي چه ميفهمد........

گوهر عفاف

Sat, 15 Sep 2007 15:46:00 GMT

گوهر عفاف

پاكدامني و عفاف ، گوهري ارزنده است كه بايد با

هزاران چشم از آن مراقبت كرد.

اين گوهر اگر گم شود ، ديگر به دست نمي‌آيد و اين مرواريد

اگر بشكند ، ديگر درست نمي‌شود.

پس مواظب دزدان عفاف و غارتگران سرماية حجاب باشيم.

رابطه با خدا

Fri, 14 Sep 2007 13:15:00 GMT

محبت و رابطه معنوى امام حسين(ع) با خداوند

به صراحت تاريخ و احاديث، امام حسين(ع) بيشترين محبت و شيفتگى را نسبت به
خداوند داشت. وجودش سرشار از محبت خدا بود. از ميان آن همه حالات، داستانها و
روايات و اخبار، همين يك جمله بعنوان نمونه براى ما كافى است. جمله‏اى كه از مهمترين
فرازهاى مناجات او در عصر عرفه در صحراى عرفات با خداى خويش است:

متى غبت حتى تحتاج الى دليل يدل عليك و متى بعدت حتى تكون الاثار هى التى توصل
اليك، عميت عين لا تراك عليها رقيباو خسرت صفقة عبد لم تجعل من حبك نصيبا [2].

كى رفته‏اى ز دل كه تمنا كنم‏ترا كى رفته‏اى ز ديده كه پيدا كنم تو را

<**ادامه مطلب...**>

امام(ع) واقعاً دلش براى خدا پر ميزد. اما نه چون دوستى‏ها و دوستان ما كه مى‏پنداريم دو
دوست در عالم دوستى بايد همه آداب و اخلاق و رسوم را كنار گذاشته و دم از (بين الاحباب
تسقط الاداب) زنند.

ديل كارنگى نويسنده و سخنران شهير انگليسى مى‏گويد: بر خلاف آنچه كه مى‏گويند
ميان دو نفر دوست قيد و شرطى نيست، من مى‏گويم هر چه محبت و دوستى ميان دو نفر
بيشتر باشد به رعايت احترام، آداب و اخلاقيات انسانى بايد بيشتر ملتزم و عامل باشند.[3]

سخن اين نويسنده غربى را اسلام عزيز، قرن‏ها پيش از اين گفته و دستور داده است. عمل
و روش بزرگان علم و عرفان هم بر اين استوار بوده است. امام حسين، همچون ديگر
پيشوايان اسلام، با آن‏همه عشق و محبت به ذات اقدس ربوبى، بيشترين احساس ابهت و
جلال و جمال و عظمت نسبت به پروردگار متعال را در وجود خود همراه داشت كه در موارد
گونه‏گون تجلى و بروز مى‏كرد. بايد اين‏ها را در حالات حضرت اباعبداللَّه‏الحسين(ع) هنگام
آغاز عبادت و نماز، در اقامه نماز، هنگام اداء تكبيرة الحرام، در قنوت و قيام و ركوع و سجود
و جاى‏جاى نماز، بايد مطالعه كرد.

امام حسين(ع) تا پايان عمر، تا روز شهادتش، بلكه تا ساعت و حتى لحظه شهادت اين
ارتباط ناگسستنى و آن عشق سوزان به محبوب واقعى خود را به همراه داشت.

در روز شهادت هر چه به زوال ظهر نزديك مى‏گرديد و ساعات بحرانى جبهه كربلا
نزديك‏تر مى‏شد آن عاشق دلباخته با سپرى شدن ساعات فراق و نزديك شدن وعده وصل

| |

قيافه‏اش مصمم‏تر، رنگ او برافروخته‏تر، سيمايش گلگون‏تر و چهره‏اش شكفته‏تر مى‏گرديد
و وجد و شور مخصوصى در امام مشاهده مى‏شد.[4]

برخى از مقتل نگاران آورده‏اند كه در ساعت آخر براى يك لحظه اشراقى بر دل نورانى
امام تابيدن گرفت، و در آن احساس نمود كه وى از سوى خداوند مجاز است زنده بماند و يا
به وصل دوست بار يابد. «خير بين النصر على اعدائه و بين لقاء اللَّه تعالى»، اين ارتباطى
است ناگفتنى و پيامى است برون از شرح و وصف. امام حسين(ع) كه در حال و هواى ديگرى
بود و جز به معبود ومعشوق نهايى خود نمى‏انديشيد(لقاء اللَّه تعالى) ديدار خداوند را بر بقاء
در اين دنياى ناسوتى برگزيد [5] و آن خداى دوستى، وى را به سوى دوست فرا خواند.

حتى امام حسين در لحظه شهادت تبسم بر لبان خود داشت و خندان و شاداب بود. او آرام
و شاد و بشاش و متبسم و خندان است. شمر از او سر مى‏بريد اما وى چون گل شكفته است [6]
چرا كه وظيفه خود را به انجام رسانيده و اينك در آستانه وصال با معبود و معشوق ومحبوب
خويش است. آرى اين است نتيجه عشق و معرفت به پروردگار، و اين است نتيجه اداء
تكليف و انجام مسؤوليت و وظيفه. آرامش خاطر و سكون و طمأنينه حاصل ارزشمند
خروج از عهده تكليف است. و چه موهبتى از اين ارزشمندتر.

قصور و تقصير در اداء وظيفه، تشويش و اضطراب را در فرد (و سپس در جامعه) به
همراه دارد و هر چه ناتوانايى و كوتاهى در اين‏باره بيشتر، تزلزل و ترس و هراس نيز بيشتر
است. چنانكه هر چه سعى در اداء تكليف و كوشش در انجام وظيفه بيشتر و هر چه مقصد و
مقصود مهمتر و خطيرتر، آسايش روح، سكون خاطر، شادى ضمير و آرامش وجدان نيز
فراهم‏تر و تأثير عظيم آن در فرد و اجتماع ملموس‏تر و محسوس‏تر مى‏باشد. چيزى كه
بسيارى از آن غافل و بى خبر و از دست‏آوردهاى آن ناآگاه مانده و رابطه و پيوند على و
معلولى را گم كرده‏اند.

پيامبر اسلام(ص) از زمان پيشين پيرامون اصحاب امام حسين(ع)، آن عاشقان كوى
دوست و شيفتگان وصال يار چنين فرموده بود: لا يجدون الم مس الحديد [7]. آنان درد و رنج و
اصابت اسلحه آهن را نمى‏يابند. چگونه مى‏شود نيزه و خنجر به بدنى فرو رود و بيرون
كشيده شود و خون جارى گردد لكن احساس سوزش و درد در ميان نباشد؟ پاسخ اين است
كه اينان چنان شيفته و دلباخته كوى دوست و راهى به سوى آن ديار بودند كه سر از پا
نمى‏شناخته و برخورد با سلاح‏هاى گوناگون را به چيزى نمى‏گرفتند و كوچك‏ترين اعتنائى

| |

به آن نداشتند و چنان در راه اداى تكليف و انجام وظيفه اسلامى و
انسانى خود سرمست موفقيت و كاميابى بودند كه به هيچ چيز ديگر
نمى‏انديشيدند. جائى كه ياران و اصحاب امام(ع) چنين بودند آيا خود
آن وجود سرشار و آن مصداق بارز «والذين آمنوا اشد حبا للّه»[8]
چگونه بود؟

خداجون مهربون

Thu, 13 Sep 2007 14:06:00 GMT

خدا جونم سلام

خيلي دلم برات تنگ شده بود نمي دونم چرا اما اين خوب مي دونم كه تا

حالا تو هيچ يك از ما‌ه‌هاي سال مثل ماه رمضون احساس نياز به تو نمي‌كردم

گفته‌بودند اگه مي‌خواي بفهمي كه عاشق خدا شدي يا نه ببين دلت واسه خدا تنگ مي‌شه

هر موقع دلت واسه خدا تنگ شد اون موقع عاشق خدا شدي من كه خودم خوب مي‌دونم عاشق

خدا نشدم چون اگه عاشق مهربونم شده بودم...

<**ادامه مطلب...**>

خداجون شايد چون رمضون ماه آشتي كنونه من بيشتر دوسش دارم.

خداجونم كمكم كن تو ماه رمضون امسال عاشقت بشم.

مهربونم كمكم كن بعد از ماه رمضون امسال عاشقت بمونم براي هميشه.

يادمه تو اون حديث قدسي خودت فرموده‌ بودي : هركي دنبال من بگرده

من خودم بهش نشون مي‌دم مي‌كنه

«خداجونم كمكم مي‌كني تا منم ...» هركي من پيدا كنه عاشقم مي‌شه

«خدا جونم من اومدم با تمام وجودم اومدم

نه نمي‌دونم بازم نمي‌دونم كه آيا با تمام وجودم اومدم يا نه اما اومدم تو ماه‌

رمضون اومدم اومدم مي‌خوام كه عاشقت بشم كمكم كن»

هركي عاشق من بشه من خداهم عاشق اون مي‌شم«خوش به حال كسي كه تو

عاشقش بشي ، يعني هركسي كه تو عاشقش بشي ديگه نونش

تو روغنه ديگه بنز الگانس و خونه چند طبقه تو شمال تهران و... اينا همه رو بهش

مي‌دي! بازم راهم گم كردم بازم رافتم تو ماديات شايد

به اين خاطر اينا دنبال تو مي‌گردم شايد به همين خاطره كه نمي‌تونم

باهات حرف بزنم.»هركي من خدا

عاشقش بشم مي‌كشمش!هركي كه من بكشمش خودم خون‌بهاش مي شم.

خدا جون دوست دارم حتي اگه شيطان تمام وجودم اسير كرده باشه قلبم مال

توست و تو هميشه در قلب من هستي .

كمكم كن تا دوستت داشته باشم.

تا دنبالت بگردم.

تا پيدات كنم.

تا عاشقت بشم.

تا برات بميرم و...